Rozdział 7 "Quiero mirarte"

Przeczytałeś/aś ?

Zostaw po sobie ślad ! 

Obudziłam się niewyspana. Podniosłam się do pozycji siedzącej. Ubrałam moje ciepłe pantofle i udałam się do łazienki. Jak spojrzałam w lustro, to omal nie podskoczyłam z przerażenia. Miałam wory pod oczami od niewyspania. Czerwone oczy od płaczu. Zrobiłam mocny makijaż żeby zakryć wory pod oczami. Ubrałam się luźne. Koszulkę z jakimś napisem, ciepły sweter , czarne legginsy i biało conversy. Udałam się po godzinie spędzonej w łazience na śniadanie do jadalni. Zjadłam śniadanie jakim były zwykłe płatki z mlekiem. Zabrałam swoją torbę i udałam się do szkoły.


Dwie lekcje minęły bardzo szybko. Teraz miałam lekcje z śpiewania z Pablo. Musieliśmy zaśpiewać piosenkę którą napisaliśmy. Ja byłam w duecie z Leonem.
- Najpierw Violetta i Leon .- Oznajmił mężczyzna w średnim wieku.
- Ale mi nie skończyliśmy pisać .- Odparłam. Nie chciałam śpiewać z Leon'em bo gdy śpiewam z nim to mam ochotę go pocałować.
- To zaśpiewacie to co napisaliście .
Wstałam z ławki i podeszłam na małą scenę. Wzięłam mikrofon. Leon zaczął grać na pianinie. Uśmiechną się do mnie czyli dał mi znak żebym zaczęła śpiewać.

Tanto tiempo caminando junto a ti 
Aun recuerdo el día en que te conocí
El amor en mi nació tu sonrisa me enseno
Tras las nubes siempre va a estar el sol

Te confieso que sin ti no se seguir.
Luz en el camino tu eres para mi.
Desde que mi alma te vio.
Tu dulzura me envolvió.
Si estoy contigo se detiene el reloj.

Lo sentimos los dos el corazón nos hablo
Y al oído suave nos susurro


Quiero mirarte
Quiero sonarte
Vivir contigo cada instante
Quiero abrazarte
Quiero besarte
Quiero tenerte junto a mi
Pues amor es lo que siento.
Eres todo para mi.

Po chwili dołączył do mnie Leon i zaczęliśmy razem śpiewać patrząc sobie w oczy. Jakie on ma piękne szmaragdy. Zatonęłam w jego oczach że nawet nie zauważyłam kiedy przestaliśmy śpiewać. Wybudził mnie z transu dzwonek. Oznaczał że lekcje się skończyły. Wyszłam z klasy. Wzięłam moją torbę i udałam się do domu. Przechodziłam przez drzwi ale nie dane było mi przez nie przejść. Ktoś zagrodził mi drogę. Przez to że szybko szłam zderzyłam się z tym ciałem. Na szczęście udało mi się utrzymać równowagę. Podniosłam głowę i ujrzałam piękne oczy szmaragdowe. Już wiedziałam do kogo one należą. Do Leon'a. Chciałam już go wyminąć i iść ale złapał mnie z nadgarstek i przyciągnął do siebie. Patrzyliśmy sobie w oczy.
- Co chciałeś ? Spieszę się .- Przerwałam ciszę.
- Porozmawiać .- Odpowiedziałam z błaganiem w oczach.
- Dobrze. Masz 5 minut .- Odpowiedziałam lekko podenerwowana.
Śpieszyłam się do domu na obiad.
Zaczął mi wszystko tłumaczyć. Ja myślałam że ta dziewczyna to jego nowa dziewczyna. Zdecydowałam się mu wybaczyć.
- Dobrze wybaczam ci .- Powiedziałam z uśmiechem i pocałowałam Leona w usta.
- A teraz idę do domu .- Pożegnałam się z Leonem i udałam się do domu.


Pociągnęłam za klamkę od drzwi wejściowych. Weszłam po woli do domu. Przywitałam się ze wszystkimi. Czyli moją mamą , ojcem, siostrunią, tatą Ludmiły i Ludmiłą ! i Federico. Pobiegłam do Ludmiły i ucałowałam ją. Tak się o nią bałam wtedy. Pociągnęłam Ludmiłę do góry do mojego pokoju. Usiadłam na łóżku a blondynka na biurku.
- To co chciałaś ? .- Spytała blondynka z pytającą miną.
- Muszę ci powiedzieć wszystko co się działo jak byłaś w szpitalu .- Odparłam z uśmiechem.
Opowiedziałam jej wszystko o tym co się działo. Gadałyśmy tak z 2 godziny. Zrobiło się późno więc ubrałam się w piżamę i położyłam się spać.


Tydzień później
Dzisiaj ten wielki dzień dla mojej mamy. Dzisiaj stanie przed ołtarzem . Dzisiaj wyjdzie za mąż za tatę Ludmiły - Alejandro. Mama będzie nazywać się Maria Ferro-Castillo. Ja będę tak samo się nazywać tylko że Violetta Maria Ferro-Castillo.
Dla mnie to też wielki dzień. Bo będę mieszkać z Ludmiłą. Denerwowałam się trochę bo zaprosiłam Leon'a a on jeszcze nie raczył przyjść. Federico siedzi tu już od godziny. Ile ja bym dała żeby mój chłopak to robił co Federico. Za 15 minut zaczyna się ślub a Leon'a nadal nie ma. Postanowiłam do niego zadzwonić. Wybrałam jego numer przyłożyłam komórkę do ucha. Po chwili usłyszałam jego głos.

Leon: Halo ? .
Violetta: Leon, tu Violetta. Czemu nie ma cię na ślubie mojej mamy?
L: To dzisiaj ?! Zapomniałem..
Zrobiło mi się smutno że zapomniał o ślubie mojej mamy.
V: Pa .- Rozłączyłam się. Jeszcze chwila a bym się rozpłakała. Usiadłam na krzesłu w kuchni. Schowałam twarz w dłonie.
- Violu czemu płaczesz ? .- Usłyszałam głos Ludmiły. Usiadła obok mnie i mnie przytuliła.
- Lleon.. .- Wydukałam ledwie słyszalnie.
- No cii nie płacz .- Przytuliła mnie do siebie.
- A teraz popraw makijaż .-Oderwała się ode mnie. Pobiegłam na górę poprawiłam makijaż. Usiadłam w rzędzie przed ołtarzem i czekałam na moją mamą. Zobaczyłam ją jak z gracją porusza się w eleganckiej sukni. Suknia odsłaniała jej piękne wysportowane plecy. Włosy miała spięte w eleganckiego koka z welonem. Ja miałam na sobie błękitną sukienkę która odsłaniała moje chude nogi.
Trzymałam w rękach białe róże.

Mama z moim ojczymem tańczyli już od 15 minut. Każdy tańczył.. Lu z Fede , Elsa z jakimś chłopakiem, mój tata z jego dziewczyną. Tak mama zaprosiła ich na ślub. Bo przecież to rodzina. Ja siedziałam smutna na krześle i patrzyłam jak każdy tańczy. Na razie ja tylko zdążyłam zatańczyć z ojczymem. Poczułam dłoń na swoim ramieniu. Odwróciłam się i ujrzałam jego.

*******************************

2 raz piszę ten rozdział..

Kogo ujrzała Violetta ?
Dowiecie się w następnym rozdziale !
Leonetta się pogodziła :D
Ale nie na długo.. 

Info..

Napisałam 7 rozdział nie opublikowałam go. Dzisiaj weszłam na bloggera żeby go dokończyć. Co zobaczyłam ? To że go nie ma -,-. Nie wiem co się z rozdziałem stało... No więc będziecie musieli poczekać ... -,- Za to są 2 one shoty te same.. Nie wiem co się stało.. -,-

Rozdział 6 "Zostaw mnie! "

Violetta
Zobaczyłam ją te sukę która mi zabrała chłopaka, moją "siostrunię" .
- Co ona tu robi ?! .- Powiedziałam dość oschle w stronę mojej matki .
- Przyjechała z tatą załatwić parę spraw .- Odpowiedziała smutna mama . Nigdy jej nie lubiła zawiodła się na niej.
- Tsaaa pewnie by znowu odebrać mi chłopaka .- Wysyczałam cicho .
- Nie mów tak o niej ! .- Powiedział mój 'ojczulek' .
- A jak mam mówić ? Zabrała mi chłopaka !
- Pozwoliłaś mu na to żeby cię zdradził to twoja winna .- Pffff jasne . Westchnęłam . Weszłam do kuchni wzięłam jabłko wgryzłam się w wcześniej wymienione jedzenie .
- Violetta ? .- Odwróciłam się w stronę tego głosu widziałam tam Elsę .
- Mhm ?
- Możemy pogadać ?
- O czym ? .- Wysyczałam w jej stronę
- O tym co się stało kilka lat temu .- Słyszałam w jej głosie smutek i żal . Przecież moja kochana siostrzyczka nigdy nie jest smutna .
- To było kilka lat temu .- Odpowiedziałam oschle
- Przepraszam cię za to .- Za późno, kochana .
- Myślisz że przyjmę twoje przeprosiny ? To się mylisz .- Wysyczałam . Pobiegłam do mojego pokoju. Jedyne czego teraz chciałam to bliskość Leon'a. Zadzwoniłam do niego nie odbierał drugi raz - brak odpowiedzi .... dziesiąty raz - brak odpowiedzi ... piętnasty raz - brak odpowiedzi. Rzuciłam telefonem samsung na łóżko. Co on może teraz robić ? Spokojnie może ma jakieś ważne spotkanie - powiedział mój głosik w głowie. Było już późno więc poszłam do łazienki wykonałam wieczorne czynności. Położyłam się spać myśląc o tym co powiedziała mi Elsa.

Obudziłam się szczęśliwa - dziwne. Poszłam spać smutna a obudziłam się szczęśliwa. Może dlatego że dzisiaj sobota. Wyjdę gdzieś z Leon'em może na plaże. Zadzwonię do niego .Wybrałam numer Leon'a

L: Halo .- Usłyszałam jego zachrypnięty głos pewnie dopiero się obudził
V: Cześć Leon tu Violetta
L: Czemu dzwonisz ?
V:Chciałam się zapytać czy pójdziesz ze mną na plaże .- Uśmiechnęłam się sama do siebie
L: Dzisiaj nie mogę .- Momentalnie zrobiło mi się smutno
V: Czemu ?
L: Mam kilka spraw do załatwienia .- Słyszałam zawahanie w jego głosie - Kłamię
V: Jakich spraw ?
L: Nie ważne
V: Nie masz przede mną żadnych tajemnic ?
L: Nnniee.. .- Odpowiedział jąkając się . Kłamię mnie nie oszuka nie znam go od wczoraj.
L: Pa Violetto
V: Cześć .-Pożegnałam się zawiedziona
Nie zostało mi nic innego jak wyjść sama. Ubrałam się w skąpe bikini zarzuciłam na to luźną bluzkę i krótkie spodenki. Do tego ubrałam klapki. Wzięłam moją torbę wpakowałam do torby najpotrzebniejsze rzeczy i wyszłam z domu .

Leon
Nie powiedziałem jej całej prawdy. Kłamałem wobec niej. Czuję się z tym źle ale co miałem jej powiedzieć Nie mogę iść. Idę z Taylor na bankiet. Nienawidzę mojej matki za to co mi robi, chcę żebym był z Taylor ale ja kocham Violettę. Chociaż Taylor jest taka urocza,ładna,sympatyczna,miła Stop!! Ty masz kochasz Violettę ! - skarciłem się w myślach
- Leon idziesz ? .- Zawoła mnie z doły mama
- Tak ! .- Odpowiedziałem. Poprawiłem jeszcze raz swój garnitur Brioni .

Chwyciłem Taylor za rękę szliśmy chodnikiem. Do restauracji mamy nie daleko. Nagle zauważyłem przed moimi oczami piękną szatynkę po wpatrywałem się w jej oczy piękne brązowe oczy bardzo podobne do oczach Violetty. Chwila to jest Violetta ! Widziałem jak płaczę. Ale czemu ? - Idioto trzymasz się za rękę z Taylor ! Szybko puściłem rękę Taylor i pobiegłem za Violettą
- Violetta ! .- Wołałem za nią ale ona się nie zatrzymywała . Dobiegłem do niej chwyciłem ją za nadgarstek żeby mi nie uciekła. Próbowała się wyrwać z mojego uścisku ale jej na to nie pozwoliłem .
- Zostaw mnie .- Wyszeptała .
- Violetta posłuchaj ja.. .- Nie dane mi było dokończyć
- Zostaw mnie ! .- Wykrzyczała przez szept.
- Ze mną nie mogłeś już pójść ! Ale z nią tak .- Wykrzyknęła i uciekła . Zrezygnowany usiadłem na ławce schowałem twarz w dłonie. Poczułem jak ktoś chwyta mnie za ramię .
- Wszystko ok ? .- Usłyszałem melodyjny głos. Podniosłem głowę spojrzałem w jej oczy zauważyłem że to była Taylor .
- Nie, nic nie jest ok .- Odpowiedziałem smutny.
- Ej, nie smuć się .- Taylor poklepała mnie po ramieniu
- Jak mam się nie smucić jak najważniejsza osoba w moim życie właśnie ze mną zerwała .

Violetta
Odbiegłam od Leon'a nie chce go już znać. Nic mi nie powiedział tylko szedł dalej z blondynką.
Złamał moje serce na tysiące kawałeczków poskładać może je tylko miłość, przez którą teraz cierpię .
Jeszcze do tego nie mam komu się wyżalić.
Biegłam przez ulicę jedyne co teraz chciałam to ciepłe łóżko. Poczułam kroplę spływające po moich policzkach. Nie były to łzy. No super jeszcze zaczęło padać. A ja w luźnej bluzce , krótkich spodenkach i klapkach. Biegłam
przez miasto aż dodarłam do domu. Weszłam do domu zamknęłam z hukiem drzwi z góry usłyszałam jak mama mnie woła .-Violetta ! Co się stało ?! - Zignorowałam to nie chciałam z nikim rozmawiać rzuciłam się na łóżko i zaczęłam płakać.
Usłyszałam pukanie do drzwi .
.- Proszę .-Wydukałam przez łzy. Podniosłam głowę spojrzałam w oczy mamy.
-Córciu co się stało ?- Zapytała z troską w głosie.
- Llleon.- Wydukałam przez łzy.
- Ciiii.- Przytuliła mnie moja rodzicielka. Właśnie za to ją kocham, za to że się nie pyta co się stało tylko przytula. Szlochałam w ramię mamy.
- No już cśśśś .- Oderwała mnie od siebie spojrzała w moje oczy i pocałowała mnie w czubek głowy.
- Zaraz przyniosę Ci kolację .- Wyszła z mojego pokoju. Po chwili znów się zjawiła.
- Córciu to dla ciebie kolacja .- Usiadła obok mnie i podała tackę z jedzeniem. Po czym pocałowała mnie w czubek głowy i wyszła. Grzebałam w jedzeniu które dostałam od mamy. Nie miałam ochoty jeść .Położyłam się na łóżku i szlochając zasnęłam.

Federico
Siedziałam przy łóżku mojej Ludmiły. Dotknąłem jej ręki poczułam jak uciska mnie jej ręka. Zobaczyłem że Ludmiła otwiera oczy.
- Federico...- Powiedziała zachrypniętym głosem przyłożyłem mój palec do jej ust
- Ciiii.. nic nie mów jak pójdę po lekarza .-Jak powiedziałem tak zrobiłem poszedłem po lekarza powiedziałem mu że Ludmiła się obudziła. Przyszedł ze mną do pokoju gdzie leżała Ludmiła.
- Proszę pani.- Zwrócił się do Ludmiły
- Jak pani się nazywa ?
- Ludmiła. Ludmiła Ferro .-Blondynka odpowiedziała zachrypniętym głosem.
- Gdzie jestem ? .-Zapytała zdezorientowana Ludmiła.
- W szpitalu.- Odpowiedział Lekarz i zaczął notować coś w notesie.
- Jutro pani dostanie wypis.-Powiedział po czym odszedł jak już był w drzwiach powiedział "Do widzenia" odpowiedziałem tym samym.Posłałem uśmiech Ludmiły i usiadłem obok niej na krzesełku. Chwyciłem jej dłonie. Muszę jej wyznać co czuję.
- Ludmiło .- Wypowiedziałem jej imię wahając się. A jak mnie odrzuci ?
- Kocham Cię .- Wypowiedziałem po czym spuściłem głowę. Blondynka nic nie mówiła. Już miałem wstawać ale blondynka złapała mnie za rękę i przybliżyła się do mnie. Nasze usta dzieliły milimetry blondynka zamknęła te odległość. Oderwała się ode mnie po czym spojrzała w moje oczy.
- Ja ciebie też kocham .- Jak te słowa wypowiedziała chciałem skakać ze szczęścia. Wybiłem się w jej rozgrzane usta ten pocałunek był pełen miłości. Oderwaliśmy się od siebie i stykaliśmy się czołami.
- Ludmiło czy zostaniesz moją dziewczyną ? .- Zapytałem z uśmiechem
- Tak ! .- Wykrzyczała po czym pocałowała nasze usta po raz kolejny. Oderwaliśmy się od siebie.
- Dopiero jutro wychodzisz .- Udałem obrażonego.
- Skarbie, przynieś mi proszę butelkę wody.- Wykonałem polecenie Ludmiły. Gadaliśmy jeszcze przez godzinę zauważyłem że zrobiło się późno więc pożegnałem się z Ludmiłą. Pojechałem do mojego domu wykonałem wieczorne czynności. Położyłem się spać myśląc o mojej pięknej dziewczynie.

***************************************

Fedemiła ^^
V i Leon pokłócili się ;< 

Zdradzę tylko że długo nie będą ze sobą .